Ng Mey Yuan 黄美缘

Author: Ng Mey Yuan (Dasar Awam & Politik )Pandangan Meyyuan (公共政策与政治)观点与评论

  • Daripada menjual produk kepada menjual saluran

    Daripada menjual produk kepada menjual saluran

    Setiap kali harga gula, telur atau minyak masak mengalami kenaikan, langkah paling biasa kerajaan ialah campur tangan menurunkan harga — daripada program Kedai Rakyat 1Malaysia (KR1M) suatu ketika dahulu, hinggalah kepada jualan Rahmah pada hari ini. Dalam situasi luar biasa, langkah ini sememangnya perlu untuk menstabilkan sentimen rakyat, namun masalahnya timbul apabila “ubat penahan sakit” dijadikan prestasi jangka panjang, kerana ia boleh membawa kesan sampingan yang perlahan tetapi berpanjangan.

    Dalam sektor runcit, margin keuntungan bukanlah tinggi. Bagi kebanyakan perniagaan runcit berskala besar, margin bersih hanya sekitar 2% hingga 4%. Dalam keadaan ini, jika kerajaan terus menggunakan pendekatan pentadbiran untuk menekan harga, atau mewujudkan persaingan melalui subsidi, hakikatnya ia akan menghakis ruang kelangsungan syarikat tempatan. Kerana masalah sebenar bukan harga, tetapi pendapatan; dan penyelesaian sebenar bukan menurunkan harga semata-mata, tetapi mewujudkan pertumbuhan ekonomi.

    Mengantarabangsakan jenama tempatan

    Peranan kerajaan bukanlah membuka kedai sendiri, dan bukan sekadar menjadi pemantau harga. Sebaliknya, pembuat dasar negara perlu menjadikan pengantarabangsaan jenama runcit tempatan sebagai strategi nasional.

    Hari ini, apabila bercakap tentang eksport, pendekatan masih tertumpu kepada “membawa produk ke pameran” — memberi subsidi kepada PKS untuk membuka gerai di luar negara. Namun negara jiran telah pun mengubah strategi mereka: mereka bukan sekadar menjual produk, tetapi mengeksport “saluran”.

    Sebagai contoh, pengambilalihan rangkaian Lotus’s di Malaysia oleh Kumpulan Charoen Pokphand (CP Group) dari Thailand menunjukkan bagaimana selepas pengambilalihan, produk dari Thailand mula memenuhi rak pasar raya tersebut.

    Ini membuktikan bahawa dalam persaingan perniagaan moden, rangkaian runcit itu sendiri merupakan alat eksport paling berkuasa — siapa yang mengawal rak, dialah yang mengawal akses pasaran.

    Sebaliknya di Malaysia, walaupun kita mempunyai sistem runcit yang matang serta kelebihan pensijilan Halal yang diiktiraf antarabangsa, potensi untuk menembusi pasaran Indonesia, Vietnam dan Timur Tengah masih belum dimanfaatkan sepenuhnya. Masalahnya bukan kemampuan syarikat, tetapi ketiadaan strategi negara untuk membuka laluan.

    Kementerian berkaitan sepatutnya menggunakan sumber MATRADE dan EXIM Bank untuk membantu syarikat tempatan mendapatkan akses pasaran luar, termasuk melalui perjanjian dua hala bagi mengurangkan tarif dan halangan bukan tarif. Pada peringkat kerajaan, usaha perlu dipimpin untuk memastikan jenama Malaysia dapat memasuki sistem runcit negara sasaran.

    Apabila rangkaian runcit tempatan berjaya bertapak di luar negara, PKS tidak lagi perlu bergantung kepada orang tengah atau mencari ejen, sebaliknya produk mereka boleh terus dipasarkan melalui saluran sendiri. Inilah konsep “syarikat besar memimpin syarikat kecil”.

    Apabila saluran eksport dibuka, pesanan akan meningkat; apabila skala berkembang, syarikat akan naik taraf; apabila industri berkembang, pekerjaan bergaji tinggi akan tercipta. Pada ketika itu, rakyat tidak lagi bergantung semata-mata kepada subsidi untuk menghadapi inflasi, tetapi mempunyai kemampuan pendapatan yang lebih kukuh.

    Malaysia tidak boleh terus terperangkap dalam persaingan sifar jumlah di dalam negara — menekan harga sambil mengorbankan kelangsungan syarikat tempatan. Sebaliknya, sumber negara perlu digunakan untuk membuka pasaran luar, bukan memakan pasaran dalaman.

    Negara perlu membuka laluan di peringkat antarabangsa, manakala persaingan sebenar diserahkan kepada syarikat. Membawa jenama Malaysia ke luar negara, membawa pulang pendapatan asing, dan menukarkannya kepada gaji yang lebih tinggi serta peluang pekerjaan yang lebih baik — itulah strategi ekonomi sebenar untuk memastikan kelangsungan hidup rakyat.

  • Kita sediakan tanah, bekalan elektrik dan tenaga kerja, tetapi keuntungan besar semuanya diambil oleh pihak lain.

    Kita sediakan tanah, bekalan elektrik dan tenaga kerja, tetapi keuntungan besar semuanya diambil oleh pihak lain.

    Dalam rantaian industri global, tidak pernah wujud konsep “nikmat dikongsi bersama”, kerana realitinya selalunya keuntungan diambil oleh pihak lain, manakala risiko ditanggung oleh kita.

    Amerika Syarikat menjalankan penyelidikan dan pembangunan, memegang paten, serta meraih keuntungan besar; negara membangun pula bertanggungjawab dalam pengeluaran, menyediakan sumber, malah perlu menanggung tekanan alam sekitar.

    Keadaan Malaysia sekarang sebenarnya tidak jauh berbeza.

    Daripada kilang nadir bumi di Kuantan hinggalah deretan pusat data di Johor, kita menyediakan tanah, air dan elektrik, malah perlu berdepan isu alam sekitar. Namun, produk teras yang paling menguntungkan, hasil pengkomputeran serta paten teknologi masih berada dalam tangan syarikat asing.

    Terus terang, kita yang bekerja keras, mereka yang mengaut keuntungan. Masalahnya bukan Malaysia tiada peluang, tetapi sistem pembangunan bakat kita terlalu perlahan dan ketinggalan.

    Sistem pendidikan sekarang mengambil masa tiga hingga empat tahun. Apabila pelajar tamat pengajian, teknologi sudah pun berubah beberapa kali.

    Lebih realistik lagi, generasi muda hari ini tidak lagi menerima pendekatan sebegini. Jika diminta duduk bertahun-tahun dalam kelas mempelajari teori, kemudian bermula dengan gaji rendah selepas tamat belajar, mereka hanya akan bertanya: “Lepas itu apa?”

    Hasilnya mudah — yang berkemampuan memilih untuk pergi, manakala yang tinggal belum tentu mahu berjuang.

    Penyelesaiannya sebenarnya tidak sukar. Kita sudah ada model yang matang, iaitu sistem latihan doktor.

    Graduan perubatan di negara kita tidak boleh terus beramal, sebaliknya perlu menjalani latihan di hospital kerajaan, belajar sambil bekerja di barisan hadapan. Selepas beberapa tahun pengalaman intensif, barulah mereka benar-benar mampu berdikari.

    Persoalannya, mengapa sistem “belajar sambil bekerja” ini hanya digunakan dalam bidang perubatan?

    Bidang berteknologi tinggi seperti kecerdasan buatan, semikonduktor dan tenaga hijau juga memerlukan pengalaman praktikal. Daripada membiarkan pelajar menghafal ilmu yang mungkin sudah lapuk, lebih baik tempoh pengajian dipendekkan dan menetapkan 1 hingga 2 tahun terakhir sebagai “latihan industri”, dengan terus melibatkan mereka dalam syarikat dan projek besar.

    Biarkan golongan muda berdepan sistem sebenar dan mengendalikan data sebenar, berkembang melalui pengalaman. Kaedah “belajar seperti di medan perang” ini bukan sahaja lebih sesuai dengan rentak generasi muda, malah membantu industri mendapatkan tenaga kerja yang benar-benar bersedia.

    Lebih penting lagi ialah memastikan pemindahan teknologi. Apabila anak muda mempelajari teknologi teras dalam syarikat multinasional, kerajaan perlu menyediakan mekanisme untuk mereka kembali atau menjadi mentor, agar ilmu tersebut dapat disalurkan kepada perusahaan tempatan dan generasi seterusnya.

    Belajar, guna dan sebarkan — barulah teknologi benar-benar kekal dalam negara. Jika tidak, kita akan berdepan situasi yang ironik: kita menyediakan sumber dan melatih bakat, tetapi nilai teras terus berada di luar negara.

    Kita seharusnya sedar bahawa pembangunan negara tidak boleh sekadar slogan, tetapi mesti memilih laluan yang paling realistik.

    Jika keadaan ini berterusan, negara mungkin kelihatan “maju” — dengan peralatan paling canggih, pusat data terbesar, dan kos elektrik yang semakin tinggi — tetapi rakyat masih melakukan kerja asas, lalu timbul persoalan mengapa sukar untuk menjana pendapatan.

    Apabila pembuat dasar meraikan pertumbuhan KDNK, kita juga perlu memastikan rakyat turut “mendapat bahagian”, bukannya selama-lamanya hanya bertugas membersihkan sisa.

  • Pelan Induk Koridor Ekonomi Perkapalan Muar–Sumatera

    Pelan Induk Koridor Ekonomi Perkapalan Muar–Sumatera

    Diterima oleh Agensi Usahawan Johor

    Pelan “Koridor Ekonomi Perkapalan Jarak Pendek Muar–Sumatera” yang dikemukakan oleh Pengerusi Jawatankuasa Penaja Persatuan Pemerkasaan Perusahaan Komuniti Muar, Wong Mei Yuan, telah diterima oleh Perbadanan Usahawan Johor (PUJB), dan dipersetujui untuk dilaksanakan secara berperingkat melalui laluan perintis.

    Ng Mey Yuan, berdasarkan surat rasmi daripada agensi tersebut, memaklumkan perkara ini dalam satu kenyataan media, sambil menyatakan bahawa laluan perintis itu akan menguji kebolehlaksanaan serta manfaat sebenar pelan berkenaan.

    Ng Mey Yuan: Kurangkan kos logistik, optimumkan rantaian bekalan

    Beliau menjelaskan bahawa teras pelan tersebut adalah memanfaatkan kemudahan pelabuhan dan kondisi perkapalan sedia ada untuk mewujudkan hubungan perkapalan jarak dekat antara Muar dan Sumatera, sekali gus mengurangkan kos logistik, mengoptimumkan rantaian bekalan, serta memperkukuh daya saing perusahaan kecil dan sederhana tempatan dalam perdagangan serantau.

    “Model ini tidak bergantung kepada pembinaan infrastruktur berskala besar atau perubahan dasar, sebaliknya memfokuskan kepada integrasi sumber sedia ada — bermula dalam skala terkawal sebelum dipertingkatkan secara berperingkat.”

    Beliau turut menyatakan bahawa beberapa prasyarat asas telah mula tersedia, termasuk sumber kargo yang stabil seperti kayu perabot, hasil laut dan produk OEM, di samping rakan kerjasama rentas sempadan yang berpotensi serta lokasi operasi awal yang dikenal pasti di kawasan perindustrian Parit Ramil, Muar.

    “Menurut perancangan pelan, fasa awal akan memberi tumpuan kepada koridor rantaian bekalan kayu, rantaian sejuk hasil laut dan koridor pemprosesan, bagi menyokong keperluan bahan mentah industri perabot Muar serta meningkatkan kapasiti pemprosesan dan eksport makanan tempatan.”

    Dijangka mula operasi dalam tempoh 6 hingga 12 bulan

    Beliau berkata, dengan jumlah pelayaran dan kargo yang mencukupi, operasi awal dijangka dapat dimulakan dalam tempoh 6 hingga 12 bulan akan datang.

    Ng Mey Yuan menegaskan bahawa pendekatan PUJB yang menekankan “laksana dahulu, kemudian memperdalam kerjasama” selari dengan konsep pelan iaitu “mulakan dengan perintis, kemudian berkembang”, sekali gus menyediakan laluan pragmatik untuk pelaksanaan projek.

    “Selain itu, agensi tersebut juga telah memulakan kajian terhadap konsep keseluruhan koridor ini serta usaha memperkukuh peranan Pelabuhan Bebas Maharani, dan menyokong arah pembangunan yang dicadangkan.”

    Beliau berpendapat langkah ini menjadi asas penting untuk penyelarasan lanjut dengan pihak pelabuhan, Jabatan Perkhidmatan Kuarantin dan Pemeriksaan Malaysia (MAQIS), serta pihak kastam.

    Sebagai tambahan, beliau menyatakan bahawa projek ini akan diteruskan melalui pendekatan perintis berskala kecil, sambil beliau akan terus berkoordinasi dengan pelbagai pihak serta menjalankan penilaian teknikal bagi memastikan asas pembangunan yang mampan.

  • Perkapalan Jarak Pendek Muar–Sumatera

    Perkapalan Jarak Pendek Muar–Sumatera

    PUJB Terima Pelan, Laluan Perintis Dimulakan

    Laluan pengangkutan kargo terus dari Muar ke Sumatera, Indonesia kini memasuki fasa perintis selepas pelan tersebut diterima oleh Perbadanan Usahawan Johor (PUJB), sekali gus memacu pembangunan koridor ekonomi perkapalan jarak pendek.

    Pelan “Koridor Ekonomi Perkapalan Jarak Pendek Muar–Sumatera” yang dikemukakan oleh Pengerusi Jawatankuasa Penaja Persatuan Pemerkasaan Perusahaan Komuniti Muar, Ng Mey Yuan, baru-baru ini telah diterima oleh PUJB. Agensi itu juga bersetuju untuk melaksanakan laluan perintis, menandakan projek ini secara rasmi memasuki fasa pelaksanaan.

    Ng Mey Yuan berkata hari ini bahawa berdasarkan surat rasmi yang dikeluarkan oleh PUJB, agensi tersebut telah menyelesaikan proses semakan dan penilaian dalaman, serta bersetuju untuk bekerjasama dalam pelaksanaan pelan ini dengan syarat operasi perintis dilaksanakan terlebih dahulu bagi menguji kebolehlaksanaan dan manfaat sebenar.

    Memperkukuh keupayaan perdagangan serantau

    “Surat tersebut juga menyatakan bahawa PUJB telah menjalankan kajian terhadap konsep keseluruhan koridor ekonomi perkapalan ini serta usaha memperkukuh peranan Pelabuhan Bebas Maharani di Muar, dan menyokong arah pembangunan yang dicadangkan.”

    Beliau berkata, maklum balas rasmi ini menunjukkan projek telah beralih daripada sekadar cadangan kepada fasa pelaksanaan melalui kerjasama yang diiktiraf agensi kerajaan. Teras pelan ini adalah memanfaatkan kemudahan pelabuhan dan perkapalan sedia ada untuk mewujudkan hubungan laut jarak dekat antara Muar dan Sumatera, sekali gus mengurangkan kos logistik, mengoptimumkan rantaian bekalan serta meningkatkan keupayaan perdagangan serantau perusahaan kecil dan sederhana tempatan.

    Beliau turut menjelaskan bahawa beberapa prasyarat asas kini semakin lengkap, termasuk sumber kargo yang stabil seperti kayu perabot, hasil laut dan produk OEM, rakan kerjasama rentas sempadan yang berpotensi, serta lokasi operasi awal yang dikenal pasti di kawasan perindustrian sekitar Jorak–Parit Ramil, Muar.

    “Dengan jumlah pelayaran dan kargo yang mencukupi, operasi awal dijangka dapat dimulakan dalam tempoh 6 hingga 12 bulan akan datang.”

    Fasa awal fokus dua bidang utama

    Menurut Ng Mey Yuan, berdasarkan pelan tersebut, fasa awal akan memberi tumpuan kepada dua bidang utama, iaitu koridor rantaian bekalan kayu bagi menyokong keperluan bahan mentah industri perabot Muar, serta koridor rantaian sejuk dan pemprosesan hasil laut bagi meningkatkan kapasiti pemprosesan dan eksport makanan tempatan.

    Beliau menegaskan bahawa pendekatan PUJB yang menekankan “laksana dahulu, kemudian memperdalam kerjasama” menyediakan asas penting untuk penyelarasan dengan pihak pelabuhan, agensi pemeriksaan dan kuarantin serta pihak kastam.

    Beliau berkata, langkah seterusnya adalah melaksanakan projek ini melalui pendekatan perintis berskala kecil secara berperingkat, sambil terus berkoordinasi dengan semua pihak berkaitan serta menjalankan penilaian teknikal bagi memastikan kebolehlaksanaan dan kelestarian jangka panjang projek.

    Selain itu, Ng Mey Yuan turut memaklumkan bahawa beliau telah mengadakan lawatan ke sebuah pelabuhan di barat daya Thailand untuk tinjauan lapangan, serta mengadakan perbincangan dengan pihak pengurusan pelabuhan dan seorang kapten kapal, Alex, mengenai susunan laluan dan logistik. Laluan ini dijangka menjadi saluran perdagangan baharu antara Muar dan Thailand, sekali gus membuka lebih banyak peluang perdagangan dan logistik kepada industri perabot, makanan serta perusahaan kecil dan sederhana tempatan.

  • 黄美缘 | 粮食就是国安

    黄美缘 | 粮食就是国安

    近期社会出现鼓励民众在家种菜, 以提升粮食安全意识的讨论。这类倡议确实有助提高公众关注。但从国家层面来看，粮食安全绝不可能仅靠家庭种植解决。

    粮食安全是一项国家战略，涉及土地规划、农业结构及产业责任，而不是靠人民在家种几棵蔬菜就能改变的现实。

    根据农业及粮食安全部数据，我国稻米自给率约62%，而作为食品与饲料来源的玉米自给率更不足10%，仍严重依赖进口。

    与此同时，我国农业土地长期集中在经济作物种植，根据大马棕油局统计，全国油棕种植面积约565万公顷，占农业种植面积的绝大部分。

    显然，油棕产业为国家带来重要出口收入，但农业结构过度集中在单一作物，也使我国粮食供应越来越依赖国外市场。

    若要真正提升粮食安全，就必须重新思考大型种植企业与政府相关公司在农业体系中的角色。

    目前，这些大型种植集团更集中在油棕等经济作物，而与人民日常饮食相关的基础粮食作物，如玉米、木薯等，在大型农业体系中却相对缺乏。

    事实上，木薯一直是我国重要的传统粮食之一，马来社会常见的木薯片、木薯糕，以及华人常见的木薯糕点均广泛流行。

    泰国更是将木薯发展成完整产业链，从种植到淀粉加工及出口产品，每年出口约3000万吨木薯产品，成为全球主要木薯出口国之一。

    这说明大马其实具备发展类似产业的条件。

    若农业过度长期集中在经济作物，粮食产业自然难以发展，在企业追求利润最大化的情况下，政府必须通过政策引导农业结构多元化。

    政府可考虑，拥有大面积土地的种植集团，必须将3%至5%的种植面积用于粮食作物，如玉米、木薯或其他基础粮食。

    这些大型企业具备迅速农业科技与现代化设备的能力，一旦投入粮食生产，也能带动整个农业产业链的技术提升。

    这项政策需要跨部门协调，农业及粮食安全部负责规划优先发展的粮食作物与技术指导，原产业部则监督种植园在土地使用上的执行。

    粮食安全不是家庭任务，而是国家责任，唯有通过政策引导、企业参与与农业科技结合，推动农业结构多元化，大马才能建立更稳定、更可持续的粮食安全体系。

  • Muhyiddin: Rakyat mengeluh, peniaga membuat aduan — bukti Kerajaan Perpaduan gagal

    Muhyiddin: Rakyat mengeluh, peniaga membuat aduan — bukti Kerajaan Perpaduan gagal

    Tan Sri Muhyiddin Yassin, Presiden Parti Pribumi Bersatu Malaysia (Bersatu), berkata rakyat hari ini semakin merungut tentang kesusahan hidup, khususnya tekanan kenaikan harga barang, manakala peniaga pula mengadu beban meningkat akibat pelbagai cukai yang dikenakan. Ini, katanya, membuktikan dasar Kerajaan Perpaduan gagal.

    Beliau mengkritik bahawa dasar kerajaan bukan sahaja tidak membawa peningkatan kepada kehidupan rakyat, malah menyebabkan rakyat semakin terhimpit dengan tekanan hidup.

    Muhyiddin, yang juga Ahli Parlimen Pagoh, berkata demikian ketika berucap pada Majlis Rumah Terbuka Tahun Baharu Cina Komuniti Pagoh 2026 yang diadakan petang ini.

    Beliau turut menyatakan bahawa ketika beliau menjadi Perdana Menteri sewaktu pandemik COVID-19, kerajaan ketika itu melaksanakan pelbagai dasar dan bantuan termasuk peruntukan sebanyak RM850 bilion bagi membantu rakyat menghadapi cabaran.

    Katanya lagi, jika Perikatan Nasional (PN) terus memerintah, beliau yakin kerajaan akan dapat mentadbir dengan lebih baik berbanding kerajaan sedia ada.

    Beliau juga mendakwa pengundi di Sabah, khususnya masyarakat Cina, telah menolak DAP dalam pilihan raya negeri baru-baru ini kerana parti tersebut tidak membantu mereka, dan percaya sentimen sama turut wujud di Semenanjung yang menyebabkan rakyat tidak lagi menyokong DAP.

    Menurutnya, rakyat pada pilihan raya umum atau pilihan raya negeri akan datang hanya mempunyai satu pilihan, iaitu menyokong Perikatan Nasional.

    Penubuhan pusat komuniti

    Dalam majlis sama, Pengerusi Perikatan Nasional Johor merangkap ADUN Bukit Permai, Datuk Sharuddin Jamal, menyeru pengundi Pagoh supaya terus menyokong Muhyiddin yang telah berkhidmat hampir 48 tahun di kawasan tersebut.

    Beliau menyifatkan Muhyiddin sebagai “mutiara berharga” di Pagoh, dan yakin beliau mampu mempertahankan kerusi tersebut pada pilihan raya akan datang dengan sokongan pelbagai pihak termasuk Bersatu dan Gerakan.

    Selain itu, Naib Pengerusi Parti Gerakan Bahagian Pagoh, Ng Mey Yuan, ketika berucap berkata beliau telah menubuhkan pusat komuniti di Bukit Pasir dan akan terus menganjurkan lebih banyak aktiviti serta memberi tumpuan kepada kemudahan setempat dan pembangunan ekonomi, termasuk merancang laluan perkapalan jarak pendek bagi membuka peluang baharu kepada industri Muar.

    Antara yang hadir termasuk Pemangku Pengerusi Biro Armada Bersatu bukan Melayu, Shen Zhiwen; Pengerusi Bersatu Pagoh, Chen Shunxiong; Pengerusi Bersatu Bakri, Chen Minglun; serta Naib Pengerusi Gerakan Johor, Datuk Wong Cong Yan.

  • Sorotan Johor | Pembukaan sehingga pengusaha tempatan terlebih dahulu tersingkir

    Sorotan Johor | Pembukaan sehingga pengusaha tempatan terlebih dahulu tersingkir

    Malaysia sejak beberapa tahun kebelakangan ini terus menekankan usaha menarik pelaburan asing, memperluas keterbukaan ekonomi dan menyelaraskan diri dengan pasaran antarabangsa. Keterbukaan sememangnya satu syarat penting bagi pembangunan ekonomi, namun realiti yang semakin ketara ialah dalam proses ini, pihak yang paling awal terkesan dan bahkan terpaksa berundur sering kali adalah pengusaha tempatan.

    Ramai pihak mentafsirkan kebimbangan syarikat tempatan sebagai ketakutan terhadap persaingan, tetapi bagi pengusaha yang telah lama terlibat dalam sektor pembuatan dan pertanian, isu sebenar bukanlah persaingan pasaran, sebaliknya sama ada syarat sistemik benar-benar adil kepada semua pihak.

    Dalam industri pertanian khususnya sektor ayam ternakan, Malaysia sebenarnya tidak kekurangan asas pembangunan. Sama ada dari segi teknologi penternakan, sistem makanan ternakan, keadaan tanah pertanian, mahupun pengalaman dalam penyembelihan dan rantaian sejuk, industri ayam tempatan sudah pun matang. Malah, tahap integrasi rantaian industri di beberapa negeri secara teori mampu menyokong kapasiti bekalan yang lebih besar. Namun realitinya, skala industri masih sukar berkembang dengan berkesan, dan pasaran masih bergantung kepada import.

    Masalahnya bukan pada keupayaan, tetapi pada struktur tadbir urus. Industri ayam ternakan dikawal oleh pelbagai kementerian, namun sejak sekian lama tidak mempunyai mekanisme penyelarasan bersepadu.

    Pada peringkat penternakan, ia dikendalikan oleh Kementerian Pertanian; apabila melibatkan pelepasan sisa dan pemilihan lokasi, ia perlu mematuhi keperluan Kementerian Alam Sekitar; manakala penyembelihan dan keselamatan makanan pula berada di bawah Kementerian Kesihatan. Dalam masa yang sama, pihak berkuasa tempatan dan Kementerian Alam Sekitar turut memainkan peranan penting dalam aspek perancangan, penilaian impak alam sekitar dan kelulusan lesen perniagaan.

    Setiap agensi melaksanakan undang-undang masing-masing, tetapi tidak wujud mekanisme penyelarasan menyeluruh yang membantu pengusaha membentuk satu pelan pembangunan yang boleh dilaksanakan secara holistik merentas semua standard.

    Hasilnya, pengusaha terpaksa berdepan setiap keperluan secara berasingan. Standard semakin bertambah, tanggungjawab meningkat, tetapi tiada hala tuju pembangunan yang jelas. Ini menyebabkan mereka sukar merancang pelaburan jangka panjang dan tidak melihat ruang untuk pengembangan yang stabil.

    Dalam persekitaran seperti ini, pergantungan kepada import bagi menampung kekurangan bekalan kelihatan praktikal, namun sebenarnya hanya menangguhkan masalah tadbir urus dalaman. Kebergantungan kepada import tidak menyelesaikan isu fragmentasi jabatan dan ketidakselarasan dasar, malah melemahkan peluang industri tempatan untuk menyesuaikan diri dan berkembang, sekali gus membentuk kitaran struktur di mana semakin sukar berkembang, semakin tinggi kebergantungan kepada import.

    Keterbukaan yang matang tidak seharusnya hanya mengejar bekalan jangka pendek atau kemudahan harga, tetapi perlu diukur berdasarkan sama ada ia mewujudkan nilai di dalam negara dan membina keupayaan industri jangka panjang. Jika tidak, hasil keterbukaan mungkin bukan pengukuhan industri, sebaliknya penyusutan berterusan ruang pembuatan dan pertanian tempatan.

    Bagi Johor, ini bukan sekadar perbahasan dasar yang abstrak. Sebagai negeri penting dalam pengeluaran pertanian dan makanan negara, jika industri tempatan terus terperangkap dalam sistem yang berpecah-pecah dan digantikan dengan import, ia sama seperti melepaskan potensi pembentukan skala industri dan peluang pekerjaan yang boleh dibangunkan di dalam negeri itu sendiri.

  • Sorotan Johor | Lambakan import menekan ruang kelangsungan syarikat tempatan

    Sorotan Johor | Lambakan import menekan ruang kelangsungan syarikat tempatan

    Perusahaan kecil dan sederhana (PKS) tempatan di Malaysia dalam tempoh setahun kebelakangan ini secara umum menghadapi tekanan yang sama: bukan kerana ketiadaan tempahan, tetapi harga pasaran telah ditekan ke tahap yang hampir mustahil untuk terus bertahan.

    Ini bukan lagi isu satu industri semata-mata, sebaliknya berlaku apabila kejutan dari luar semakin ketara, namun mekanisme perlindungan pasaran yang sepatutnya diaktifkan oleh kerajaan Malaysia masih belum dilaksanakan secara berkesan.

    Isunya bukan sama ada negara perlu membuka pasaran atau tidak, tetapi berkaitan dengan sokongan dan perlindungan. Tiada negara yang akan membuka pasaran secara tanpa kawalan sebelum ekonomi domestiknya benar-benar matang dan stabil, sehingga kapasiti pengeluaran asing, lambakan harga dan tekanan deflasi berlaku serentak dalam pasaran tempatan.

    Sebagai contoh, pendekatan Jepun jelas. Mereka tidak mengharamkan import daging lembu, tetapi menggunakan kuota dan piawaian ketat untuk memastikan industri penternakan tempatan mempunyai masa menyesuaikan kos serta kitaran pengeluaran. Ini bukan dasar perlindungan melampau, tetapi mekanisme penampan.

    Sebaliknya di Malaysia, apabila berdepan kemasukan pesat barangan dan modal dari China, hampir tiada kawalan kuantiti, mekanisme harga mahupun reka bentuk penyesuaian industri. Pasaran menerima impak secara terus tanpa perlindungan.

    Instrumen undang-undang sedia ada seperti Akta Francais sebenarnya boleh digunakan untuk menetapkan keperluan pegangan ekuiti tempatan, penyertaan rantaian bekalan atau penggunaan bahan mentah tempatan bagi memastikan pelaburan asing berhubung dengan PKS tempatan.

    Namun realitinya, banyak sistem operasi terus memintas rantaian bekalan tempatan, menyebabkan keuntungan mengalir keluar dan PKS tempatan terpinggir daripada ekosistem ekonomi.

    Perbandingan serantau juga menunjukkan perkara yang sama. Indonesia tidak menyekat platform e-dagang asing, tetapi mewajibkan pendaftaran tempatan serta pematuhan sistem regulasi, bermakna platform boleh masuk tetapi tidak boleh mendominasi secara tidak seimbang. Ini menunjukkan pengawalan bukan mustahil, tetapi bergantung kepada dasar.

    Kelemahan kawal selia dalam sektor e-dagang dan runcit rentas sempadan Malaysia juga jelas. Platform China boleh terus membuat pesanan dalam bahasa Mandarin dan menghantar terus ke rumah pengguna. Berbeza dengan Taiwan, produk yang tidak mematuhi peraturan tidak dibenarkan memasuki pasaran. Ini bukan sekadar isu persaingan, tetapi juga berkaitan penguatkuasaan undang-undang dan keselamatan awam.

    Dalam sektor makanan dan kosmetik, isu ini lebih ketara apabila banyak produk dari China memasuki pasaran runcit tanpa mematuhi piawaian keselamatan makanan Kementerian Kesihatan.

    Jika melalui prosedur rasmi, banyak produk akan gagal dari segi pelabelan dan kandungan. Malaysia boleh membuka pasaran, tetapi bukan secara tidak terkawal. Dalam konteks persaingan yang adil, pematuhan undang-undang perlu dikuatkuasakan, sambil memastikan ruang penyertaan untuk syarikat tempatan.

    Isu lebih mendalam ialah struktur penyertaan industri. Dalam sesetengah syarikat China, pengurusan dan pegawai utama masih dari negara asal, manakala pekerja tempatan hanya berada di peringkat pelaksanaan. Ini menyebabkan pemindahan teknologi dan kemahiran pengurusan tidak berlaku secara menyeluruh, sekali gus mengehadkan peluang pembangunan bakat tempatan.

    Sebagai perbandingan, syarikat dari Jepun dan Jerman menunjukkan pendekatan berbeza. Tenaga kerja asing mereka biasanya tertumpu pada peringkat tertinggi, manakala pengurusan pertengahan dan teknikal banyak diisi oleh pekerja tempatan, membolehkan keupayaan industri benar-benar dibangunkan dan dikekalkan di dalam negara.

  • 黄美缘｜外来倾销挤压本地企业生存空间

    黄美缘｜外来倾销挤压本地企业生存空间

    本地中小企业（SME）近一年普遍感受到一种压力，不是没有订单，而是价格被压到再努力也活不下去的程度。

    这已经不是个别行业的问题，而是当外部冲击显现时，大马政府本该启动的市场防卫机制，却迟迟未启动。

    我们的问题不在是否开放市场，而在配套与防护，没有人在本身经济没有成熟失衡，选择毫无节制地全面放开市场，让外国产能、价格倾销和通缩压力在本地同时出现。

    举个例子，日本的做法很清楚，他们不禁止进口牛肉，但通过配额和严格标准，让本地畜牧业有时间调整成本和生产节奏，这不是保护主义，而是缓冲机制。

    反观大马，面对中国商品与资本快速涌入，几乎没有数量控制、价格机制，也缺乏行业缓冲设计，市场直接承受冲击。

    现有法律工具如特许经营法（Franchise Law），本可通过本地持股比例、供应链参与或原料使用比例，让外资体系与本地中小企业形成连接。

    但现实中，许多体系绕过本地供应链，利润外流，本地SME被排除在外。

    我们看看东南亚区域对照也清楚，印尼未封杀电商平台，但要求跨境平台通过在地注册、合规体系运作，平台能进来，但不能无条件碾压在地商家，这说明监管不是不可能，而是选择是否要管。

    我们的电商与跨境零售监管漏洞尤其明显，中国平台可直接以中文下单、直邮到家，但在台湾，未经合规的产品根本无法流通，这不只是竞争问题，更是法律执行和公共安全问题。

    食品与化妆品领域尤为突出，大量中国产品未经卫生部食品安全规范，就可以直达进入我们零售市场。

    如果在正规程序，许多产品在标签、成分上无法过关，我们可以开放不等于放任，在面对中国国家对等的公平竞争前提下，要严格执行合法、合规，并让本地企业有参与空间。

    而且真正问题在于参与方式，部分中国企业主管和部门负责人均来自中国，本地员工仅限执行层，技术与管理无法沉淀，本地雇员缺乏成长机会。

    日本与德国企业的投资做法则更值得借鉴，他们的外籍人员集中在顶层决策，管理层和技术岗位由当地人担任，产业能力得以在地沉淀。

  • 黄美缘 | GDP在成长 中小企业辛苦？

    黄美缘 | GDP在成长 中小企业辛苦？

    我国近年来的宏观经济数据并不难看，外资持续流入，数据中心、半导体、绿色能源及电动车组装等大型项目相继落地，官方一连串数据都强调我国的经济向好。

    但现实真是如此吗？

    周遭许多本地中小企业（SME）却感受不到这份繁荣，订单减少、成本上升、利润被压缩，经营压力一年比一年沉重。

    马来西亚中华总商会上个月公布的本地华商经营状况调查数据，也反映商界普遍存在的负面情绪。

    这并非经济没有成长，而是一个更深层的问题，即当前的经济增长，主要来自高度资本密集、自动化程度极高的产业，这类项目投资额庞大，却供应链封闭，与本地SME的互动极为有限。

    国内生产总值（GDP）上升了，但订单没有流向SME；投资增加了，但收入没有向中产与基层扩散。

    大型项目本身不是问题，结构才是关键，所以，我们真正该问的，不是投资额有多大，而是这项投资是否与本地SME形成长期、结构性的经济关系？

    举个例子，轮胎产业与莱纳斯（Lynas）、数据中心的对比，正好说明差异。

    轮胎产业同样属于资本密集型，但其运作离不开本地生态：上游天然橡胶来自本地园主与合作社；包装、运输、仓储高度依赖本地企业；生产过程中的设备维修、工程外包与物流，持续创造SME订单；下游销售则通过经销商、维修店与零售网络，把利润分散到更多中小企业。

    一个轮胎厂，往往能支撑数十，甚至上百家SME生存发展。虽然同样是资本集中，但财富会向社会中层扩散。

    反观Lynas稀土项目与数据中心，结构却截然不同：原料进口、技术封闭，下游深加工不在本地，产品直接出口。本地SME多只能参与清洁、运输或保安等低附加值环节。

    数据中心更是高度封闭，设备与系统大量依赖进口，运作自动化，一个数十亿令吉的项目，长期就业人数可能只有百余人，本地SME几乎无法进入核心价值链。

    这些项目确实拉高了GDP，却绕过了SME，也削弱就业与收入扩散效应。

    当国家增长主要来自这类项目，结果必然是资本集中、供应链外移，中产难以扩大，本地厂商更弱，部分外来投资甚至进口机械零组件，也进一步挤压本地企业。

    所以，问题不在于反对资本高科技，而在于政策是否只看规模而忽略结构，导致政府大声报喜，轻易拉高GDP，却无视SME面对成本上升的生存压力，最终使中产阶级与民间消费持续萎缩。

    我们现在的经济矛盾不是有没有成长，而是政府主导的成长，是否真正走进人民的生活。