Setiap kali harga gula, telur atau minyak masak mengalami kenaikan, langkah paling biasa kerajaan ialah campur tangan menurunkan harga — daripada program Kedai Rakyat 1Malaysia (KR1M) suatu ketika dahulu, hinggalah kepada jualan Rahmah pada hari ini. Dalam situasi luar biasa, langkah ini sememangnya perlu untuk menstabilkan sentimen rakyat, namun masalahnya timbul apabila “ubat penahan sakit” dijadikan prestasi jangka panjang, kerana ia boleh membawa kesan sampingan yang perlahan tetapi berpanjangan.
Dalam sektor runcit, margin keuntungan bukanlah tinggi. Bagi kebanyakan perniagaan runcit berskala besar, margin bersih hanya sekitar 2% hingga 4%. Dalam keadaan ini, jika kerajaan terus menggunakan pendekatan pentadbiran untuk menekan harga, atau mewujudkan persaingan melalui subsidi, hakikatnya ia akan menghakis ruang kelangsungan syarikat tempatan. Kerana masalah sebenar bukan harga, tetapi pendapatan; dan penyelesaian sebenar bukan menurunkan harga semata-mata, tetapi mewujudkan pertumbuhan ekonomi.
Mengantarabangsakan jenama tempatan
Peranan kerajaan bukanlah membuka kedai sendiri, dan bukan sekadar menjadi pemantau harga. Sebaliknya, pembuat dasar negara perlu menjadikan pengantarabangsaan jenama runcit tempatan sebagai strategi nasional.
Hari ini, apabila bercakap tentang eksport, pendekatan masih tertumpu kepada “membawa produk ke pameran” — memberi subsidi kepada PKS untuk membuka gerai di luar negara. Namun negara jiran telah pun mengubah strategi mereka: mereka bukan sekadar menjual produk, tetapi mengeksport “saluran”.
Sebagai contoh, pengambilalihan rangkaian Lotus’s di Malaysia oleh Kumpulan Charoen Pokphand (CP Group) dari Thailand menunjukkan bagaimana selepas pengambilalihan, produk dari Thailand mula memenuhi rak pasar raya tersebut.
Ini membuktikan bahawa dalam persaingan perniagaan moden, rangkaian runcit itu sendiri merupakan alat eksport paling berkuasa — siapa yang mengawal rak, dialah yang mengawal akses pasaran.
Sebaliknya di Malaysia, walaupun kita mempunyai sistem runcit yang matang serta kelebihan pensijilan Halal yang diiktiraf antarabangsa, potensi untuk menembusi pasaran Indonesia, Vietnam dan Timur Tengah masih belum dimanfaatkan sepenuhnya. Masalahnya bukan kemampuan syarikat, tetapi ketiadaan strategi negara untuk membuka laluan.
Kementerian berkaitan sepatutnya menggunakan sumber MATRADE dan EXIM Bank untuk membantu syarikat tempatan mendapatkan akses pasaran luar, termasuk melalui perjanjian dua hala bagi mengurangkan tarif dan halangan bukan tarif. Pada peringkat kerajaan, usaha perlu dipimpin untuk memastikan jenama Malaysia dapat memasuki sistem runcit negara sasaran.
Apabila rangkaian runcit tempatan berjaya bertapak di luar negara, PKS tidak lagi perlu bergantung kepada orang tengah atau mencari ejen, sebaliknya produk mereka boleh terus dipasarkan melalui saluran sendiri. Inilah konsep “syarikat besar memimpin syarikat kecil”.
Apabila saluran eksport dibuka, pesanan akan meningkat; apabila skala berkembang, syarikat akan naik taraf; apabila industri berkembang, pekerjaan bergaji tinggi akan tercipta. Pada ketika itu, rakyat tidak lagi bergantung semata-mata kepada subsidi untuk menghadapi inflasi, tetapi mempunyai kemampuan pendapatan yang lebih kukuh.
Malaysia tidak boleh terus terperangkap dalam persaingan sifar jumlah di dalam negara — menekan harga sambil mengorbankan kelangsungan syarikat tempatan. Sebaliknya, sumber negara perlu digunakan untuk membuka pasaran luar, bukan memakan pasaran dalaman.
Negara perlu membuka laluan di peringkat antarabangsa, manakala persaingan sebenar diserahkan kepada syarikat. Membawa jenama Malaysia ke luar negara, membawa pulang pendapatan asing, dan menukarkannya kepada gaji yang lebih tinggi serta peluang pekerjaan yang lebih baik — itulah strategi ekonomi sebenar untuk memastikan kelangsungan hidup rakyat.
北上登嘉楼，参与卡拉OK盛会！ 
